Витковский:

КОНЕЦ

Без боли вспомнить не могу,
Как погибал с тоски,
И знал, что к морю убегу
Навстречу другу иль врагу:
Так грезят моряки.

Я ныне — ото всех вдали,
Вокруг — единый океан,
Где ни Елена, ни Тристан
Не породят фатаморган,
И здесь я слышу зов земли…

Здесь мысленно уйти могу,
Давнишним грезам вопреки,
Туда, где берегут пески
Последний, узкий след доски
На берегу.

J. Slauerhoff:

HET EINDE

Vroeger toen 'k woonde diep in tland,
Vrat mij onstilbaar wee;
Zooals een gier de lever, want
Ik wist: geen streek geeft mij bestand,
En 'k zocht het ver opzee.

Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op den oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen
Niet boren door de kimmen heen,
Voel ik het trekken als een eb

Naar 't verre, vaste, bruineland...
Nu weet ik: nergens vind ik vree,
Op aarde niet en niet opzee,
Pas aan die laatste smalle ree
Van hout in zand.